NIEDZIELA 01.08.2021

Bóg zjedzony

Jaki więc Ty uczynisz znak, abyśmy go zobaczyli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni…

J 6, 30n

 

Takie oto wyzwanie stawiają Jezusowi Jego rodacy. „Udowodnij nam, że jesteś kimś wyjątkowym, że potrafisz więcej, niż Mojżesz. Uczyń taki cud, jakim miała być przed wiekami manna”. Kto wie, czy  za tymi słowami nie kryje się ironia. Być może przekazywana z ojca na syna opowieść o cudownym chlebie z nieba, dla niektórych stała się już jedynie urojonym elementem starożytnej mitologii. Żyjemy tu i teraz. Jeśli rzeczywiście Bóg w dawnych czasach dał mannę, niech i dziś zaspokoi nasze najbardziej podstawowe potrzeby.

Mijają kolejne wieki, a ludzie mówią dokładnie to samo: „Gdzie jest Bóg, skoro cuda się nie dzieją? Dlaczego w moim życiowym nieszczęściu nie wydarzył się cud?” Wcale nie tak rzadko można usłyszeć: „Straciłem wiarę, Bóg nie istnieje. Gdyby istniał, pomógł by mi, kiedy przeżywałem tragedię życiową”.

 

Zaklinam was w Panu, abyście już nie postępowali tak, jak postępują poganie z ich próżnym myśleniem.

Ef 4, 17

 

Tymczasem wcielony Bóg nie przyszedł na świat po to, by nakarmić głodnych, wyleczyć chorych, a tych, którzy umarli, znów przywrócić życiu. Relatywnie znikoma liczba ludzi doświadczyła takiego wyróżnienia. Natomiast tym, którzy domagali się cudu większego od manny, Chrystus odpowiedział: Ja jestem chlebem. Potrzebujecie Mnie, a nie chleba.

Tym właśnie różni się wiara pogańska od chrześcijańskiej. Pierwsza jest wiarą w moc własnych modlitw, przestrzeganych rytuałów, zewnętrznych znaków, niekiedy bezrefleksyjnie przejętych po przodkach. Jej trwanie uzależnia się od tego, czy bóstwo daje się ubłagać owymi obrzędami. Druga to wiara w osobę Jezusa Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał, a przez to dał człowiekowi życie, uwalniając go z mocy szatana.

 

Prawdziwie wierzącemu ten jeden cud w zupełności wystarcza. Sam Pan zresztą powiedział, iż Jego pokolenie nie otrzyma żadnego innego znaku. Cud bowiem w niczym nie pomoże temu, kto myśli na sposób pogański. Tym, którzy jedli mannę przez tyle lat, też w niczym ona nie pomogła. Ich trupy pozostały na pustyni z dala od Ziemi Obiecanej.

 

To jest chleb, który daje wam Pan na pokarm.

Wj 16, 15

 

Prawdziwa wiara nie może obiecać niczego innego poza samym Chrystusem, przychodzącym do tych, którzy wierzą w Jego moc. Bo nie ma takiego głodu i nie ma takiej ludzkiej potrzeby, której nie mógł by On zaspokoić. Wszak tak bardzo kocha człowieka, że aż pozwala mu się zjeść.